Sty 302014
 

Są piękne, spokojne i szumiące. Były świadkiem wielu ważnych wydarzeń w historii Polski. Zapraszamy do malowniczych lasów roztoczańskich!

Roztocze może wywodzić się od słowa „roztocz”, które oznacza „rozlanie” lub „miejsce, gdzie rozchodzą się dwa potoki”. Być może chodzi o roztaczające się wokół piękne widoki, a może o porozcinany, czyli „roztoczony” teren Roztocza. Nazwa pojawiła się po raz pierwszy pod koniec XIX w. u galicyjskich geografów.

Roztocze to jeden z najpiękniejszych terenów Polski (zresztą, gdzież nie jest pięknie?). Jako pasmo wzgórz rozciąga się od Kraśnika aż do Lwowa. Największą rzeką jest Wieprz. Wzgórza stanowią europejski dział wodny Morza Bałtyckiego (dorzecze Wisły) i Morza Czarnego (dorzecze Dniestru). Polską część Roztocza dzieli się na trzy tzw. mezoregiony: Roztocze Zachodnie, Środkowe i Wschodnie.

Na terenie Roztocza Zachodniego w 1974 r. utworzono Roztoczański Park Narodowy (RPN), choć pierwsze próby, przerwane wojną podjęto już w 1939 r. RPN znany jest z hodowli koników polskich. Na terenie Roztocza znajduje się także kilka parków krajobrazowych: Krasnobrodzki, Szczebrzeszyński, Puszczy Solskiej, Południoworoztoczański i Lasy Janowskie.  W Puszczy Solskiej znajduje się m. in. znany rezerwat „Szumy nad Tanwią”.

Do tego rezerwatu prowadzi szlak niebieski z Suśca, jednej z wypoczynkowych miejscowości na terenie Roztocza. Ciągnie się ok. 17 km przez Kościółek, Rebizanty i Rybnicę i bywa nazywany także szlakiem „szumów”. Z Suśca wychodzi również kilka innych szlaków, np. szlak walk partyzanckich.

W następnym artykule napiszemy o historii polskich dziejów na terenie Roztocza – jest o czym opowiadać!

oprac. Małgorzata Czekaj na podst. Artur Pawłowski, Roztocze, Warszawa 2005.

Share Button

WIĘCEJ DLA CIEBIE